Όταν όλα εξελίσσονται γύρω σου σε αργή κίνηση… Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος για το «Χίλσμπορο»

Όταν όλα εξελίσσονται γύρω σου σε αργή κίνηση… Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος για το «Χίλσμπορο»

Έζησα εκείνη τη μέρα από κοντά και έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως δεν θα την αφήσω να φύγει από τη μνήμη ποτέ. Δεν θα γράψω κάτι καινούργιο, αφού το έχω κάνει ήδη τα προηγούμενα χρόνια. Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος θυμάται την τραγωδία του "Χίλσμπορο".

Έζησα εκείνη τη μέρα από κοντά και έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως δεν θα την αφήσω να φύγει από τη μνήμη ποτέ.

Δεν θα γράψω κάτι καινούργιο στη στήλη αφού το έχω κάνει ήδη τα προηγούμενα χρόνια και πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να αφήνεις το συναισθηματικό κομμάτι να μιλήσει και όχι τη δημοσιογραφική ματιά.

Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος θυμάται την τραγωδία του «Χίλσμπορο».

***

 

«Οι 96 ψυχές, που βρέθηκαν στο γήπεδο με όνειρα και αντ’ αυτού όλα μετατράπηκαν σε εφιάλτη, έσβησαν μέσα σε λίγα λεπτά από σειρά εγκληματικών λαθών, όμως βρήκαν επιτέλους τη δικαίωση τους την τελευταία διετία. Γι’ αυτό και πια το ενός λεπτού σιγή έχει αντικατασταθεί από πέρσι με το ενός λεπτού χειροκρότημα στο «Άνφιλντ».

Ήταν και το ένιωθες ξανά και χτες μια στιγμή απελευθέρωσης συναισθημάτων πριν αρχίσει το ματς με τα πρόσωπα όσων έζησαν εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι να μπορούν σιγά σιγά να ασχοληθούν με τη θύμηση και το φόρο τιμής σε όσους έφυγαν άδικα.

Και όχι με την πίκρα και την οργή σε κάποιες περιπτώσεις που πλημμύριζε την καρδιά τόσα χρόνια, όσο διάστημα δεν υπήρχε δικαιοσύνη στο ζήτημα της απόδοσης ευθυνών!

Όσα χρόνια λοιπόν και αν περάσουν δεν θα φύγει ποτέ η αίσθηση της ανατριχίλας που κυρίευσε τις αισθήσεις μολις συνειδητοποιήσαμε τότε, εκείνο το μεσημέρι και όσο εξελισσόταν η ιστορία, το μέγεθος αυτής της τραγωδίας. Όλα είχες την αίσθηση πως εξελίσσονταν τα πάντα σε αργή κίνηση όπως στις ταινίες!

Θυμάμαι όμως λεπτό προς λεπτό πως πήγα σχεδόν μηχανικά μόλις συνειδητοποιήσαμε το τι είχε συμβεί στον σταθμό Lime Street πως πήρα (ακόμα και από ποια πλατφόρμα) το τρένο για το Σέφιλντ μέχρι και την εικόνα του εισιτηρίου φέρνω στο μυαλό μου που το κοιτούσα με απλανές βλέμμα μέχρι να έρθει η ώρα να αποβιβαστώ.

Η πόλη ήταν σε κατάσταση σοκ ακόμα και ζητώντας από ένα ταξιτζή να με πάει στο «Χίλσμπορο», το βλέμμα του με προσγείωσε στη πεζή πραγματικότητα. «Δεν πάει φίλε μέχρι εκεί, μπορώ να σε αφήσω περίπου ένα μίλι πιο έξω, έχει κλείσει η αστυνομία τον δρόμο».

Συμφώνησα μηχανικά και όταν κατέβηκα δεν μπορούσα να συντονισω τα βήματα μου… έφτασα σχεδόν έξω από τη περιβόητη Λέπινγκς Λέιν όπου υπήρχαν δεκάδες κανονικα φορεία αλλα και αυτοσχέδια από διαφημιστικές πινακίδες. Εικόνες φρίκης…

Βρήκα ένα ξενοδοχείο στο Quay side σχεδόν δίπλα στον ποταμό Ντον και άρχισα να πηγαινοέρχομαι πότε στο νοσοκομείο πότε στην αυτοσχέδια τέντα που είχε δημιουργηθεί ως κέντρο τύπου έξω από το περίφημο θέατρο Crucible.

Σε εποχές χωρίς ίντερνετ και κινητά τηλέφωνα, με δυο φαξ και τρία φωτοτυπικά ως μόνο εξοπλισμό του κέντρου τύπου απορώ πως είχαμε ενημέρωση.

Την επόμενη μέρα προς το απόγευμα γύρισα στο Λίβερπουλ, αλλά το πραγματικό μέγεθος του όλου προβλήματος το συνειδητοποιήσαμε δυο μέρες αργότερα.

Του χρόνου συμπληρώνονται τριάντα χρόνια και λένε πως ιστορικά αυτή είναι μια απόσταση που μπορείς να παρακολουθήσεις και να αναλύσεις με ψυχραιμία και καθαρό μάτι τα γεγονότα.

Δεν ξέρω όμως ποτέ αν αυτή τη στιγμή το μυαλό μου θα την κλειδώσει σε τέτοιο σημείο που να μην μπορεί να την ακουμπήσει χωρίς να πιέζει ευαίσθητες χορδές.

Ας μην ξεχάσουμε ποτέ το τι έγινε εκείνη την αποφράδα μέρα και έτσι θα έχουμε την ελπίδα πως κανείς δεν θα χρειαστεί να τη βιώσει στο μέλλον…

Πηγήengland365.gr

 

Διαβάστε ακόμη:

Ο μοναδικός τελικός που έγινε Παρασκευή και η προσπάθεια συγκάλυψης του Τσερνόμπιλ

Όλα τα θέματα του Χρήστου Σωτηρακόπουλου στο… Replay

Η νύχτα που ο Βαζέχα «πάγωσε το Άμστερνταμ». Σπάνιες μαρτυρίες και photos του Χρήστου Σωτηρακόπουλου

Τελευταία Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

Το e-mail σας ΔΕΝ δημοσιεύεται

Ακύρωση Απάντησης

Replay …by Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Διεθνή